PERFORMANCE – SPÓŁDZIELNIA-KOOPERACJA

Performance, traktowany jako wydarzenie jawne, oparte na strukturze czasowej, sytuuje uczestników performance – performera i obserwatora w tej samej przestrzeni i w tym samym środowisku. Wszelkie rozstrzygnięcia są więc bezpośrednim skutkiem społecznej obecności artysty.

Szczególna dynamika wewnętrzna wynika z faktu odpowiedzialności za status wydarzenia, które właśnie w tej chwili wobec świadków ustala swą aktualną wartość.

Przestrzenią społeczną spotkania artystów performance w Nałęczowie jest budynek nieistniejącego już Muzeum Spółdzielczości. Mit związany z tym miejscem zakodowany jest w pojęciach – spółdzielczość, kooperacja, współpraca dominuje nad kontekstem przestrzennym (ilość sal, ich skala, charakter). Ze spółdzielczością i kooperatyzmem wiąże się integralizm, czyli dążenie do łączenia poszczególnych elementów w całość. Ta kwestia zestawiona z odrębnością faktu artystycznego wydaje się szalenie trudna i pociągająca. Można by pokusić się o założenie, że każdy odrębny performance jest sekwencją nierozpoznanej całości.

XIX-wieczna doktryna spółdzielczości obiecująca rozwiązanie wszelkich problemów społecznych okazała się utopią. To pojęcie w kontekście sztuki może również kierunkować naszą refleksję.

Zapraszamy kilku artystów stawiając jako punkt wyjścia wywodzący się ze spółdzielczości problem kooperatyzmu.

Osobny, indywidualny komunikat stanowi podstawę i punkt wyjścia do opisania wspólnej przestrzeni i wspólnego czasu. Uwzględnienie obecności innych ludzi (artystów obserwatorów) w jednej przestrzeni i czasie kreuje społeczny status przestrzeni performance.
Janusz Bałdyga